| Hayattan öğrendiklerim… |
| Salı, 01 Aralık 2009 13:55 | |||
 Geniş ve rahat olmayı öğrendim… Ölümün dışında hiçbir şey, göründüğü kadar önemli ve acil değil. Coşkulu ve neşeli olmadığım zaman, bunun hiç kimsenin suçu olmadığını ve gülümsemem gerektiğini öğrendim… Cesur olmayı, değilsem bile öyle davranmayı öğrendim… Nasıl olsa, farkı kimse anlamıyor. Cazibemle 15 dakika idare edebildiğimi, ama ondan sonra mutlaka bilmem gereken bir şeyler olduğunu öğrendim… Hiç kimsenin sır saklamadığını öğrendim… Yanıtını bilmediğim ve emin olmadığım konularda “Bilmiyorum” demenin daha faydalı olduğunu öğrendim… Ağzımı kapalı tutuğumda, fazla hata yapmadığımı öğrendim… Başarıya çıkan bir asansör olmadığını, tırmanmam gerektiğini öğrendim… İnsanların bana sadece, benim izin verdiğim şekilde davranabildiklerini öğrendim… Kıskançlığın, mutluluğun düşmanı olduğunu ve “mutlu olmak için başkalarına güvenmenin” sonsuza kadar hayal kırıklığı getirdiğini öğrendim… İnsanların kendilerinden daha az başarılı insanlarla, başarısını; mutsuz insanlarla da mutluluğunu konuşmaması gerektiğini öğrendim… “Sadaka” ya alıştırılan insanlardan, “sandıkta sadakat” beklendiğini öğrendim… Başkaları için olumsuz düşünüp, acımasız ve kırıcı olanların, aslında güçsüz kimseler olduğunu ve sevgiyi sadece güçlü insanların bildiğini öğrendim… Hayatlarında hataları, sorunları ve mutsuzlukları olan insanların, karşılarındakileri kendi yerlerinde görmeye çalıştıklarını öğrendim… Onlara kızmıyorum... “Ben bu hatayı nasıl yaptım?” demek yerine, en mükemmel düşünenlerin bile hata yapabileceğini; önemli olanın, ders alıp yinelememek olduğunu öğrendim… Hayattaki en önemli çözümün, neyin “önemli” olduğuna karar verip, gerisini çöpe atmak olduğunu öğrendim… Beni eleştiren, bana bir şeyler söyleme yetisini kendinde bulanlara cevap vermemeyi öğrendim… Çünkü bu tartışma hiçbir zaman bitmeyecektir. Sadece “ders almak” için arkama bakmayı, sadece “yüksek sesle düşünebilmek” için sorunumu başkasına anlatmayı öğrendim… “Çözüm” için değil… “İmkansız” diye bir şey olmadığını, çok istediğimde imkansızı elde edebildiğimi, asıl savaşı kazanabilmek için “küçük çarpışmaları” kaybetmeyi göze almayı öğrendim… Zamanı ve sözleri, dikkatsizce kullanmamayı öğrendim… Geri gelmiyorlar… Ne kadar çabalarsam çabalayayım, bazılarının mutsuzluk için her zaman bir “neden” bulabildiğini öğrendim… Yine de çabalıyorum… Başkalarının benim hakkımda ne düşündükleri değil, benim kendi hakkımdaki düşüncelerimin önemli olduğunu öğrendim… Başkalarını değil, kendimi yargılıyorum… “Affetmek ve unutmak”… Eğer güçlüysen başarabildiğini ve kin tutmanın beni rahatsız ettiğini öğrendim… Nerede ve ne şartta olursa olsun, yaşadığım yeri güzelleştirmeyi öğrendim… Sürekli “Ben dürüstüm, Doğru söylüyorum, Sen farklısın” diyenlerden kuşkulanmayı öğrendim… Durum ne kadar vahim olursa olsun, soğukkanlılığımı yitirmemeyi, gülümsemeyi; her şeyi olumsuz düşünen, mutsuz olan insanlardan ayrı kalmayı öğrendim… Kızdığım birine cevap vermeden önce, 10 saniye düşünmeyi, nefes almayı, ve kendime sakinleşmek için zaman tanımayı öğrendim… Bugünkü her üzüntü ve acımın, yarınki mutluluğumu hazırladığını öğrendim… Yapmak istediklerimden asla vazgeçmemeyi öğrendim… “Kaybedecek neyim var?” demek yerine, yaşadığım her şeyde “kazanacak çok şeyim var” demeyi öğrendim… Hayatı, gereğinden fazla ciddiye almamayı öğrendim… Kendime gülmeyi, kendimle eğlenmeyi “kendimdekini sevmeyi” öğrendim… ***
(Alıntıdır.)Öğrenmek güzel de yaşayıp uygulayabilmek dileğiyle… Yazarın Diğer Yazıları İçin Tıklayınız
|